Een koude gure januari dag. Het lijkt wel herfst ondanks dat het hartje winter is.

Ontzettende pijn in mijn rug, geen idee hoe dat is gekomen. De bel, mijn vriendin Thérèse met een bos bloemen en een mooie, lieve kaart. Van Marian voor Marjan. Kaart en bloemen zijn van Marian, iemand die ik persoonlijk niet ken. Het blijkt de dochter te zijn van de oude dame waar ik een shawl voor zou breien, maar helaas overleed voordat ik daar aan toe kwam.

Ach wat lief, nou dat had niet gehoeven hoor, heb met plezier de shawl voor haar gebreid. Ze wilde toch nog graag de shawl als aandenken aan haar moeder. Thérèse zei, ik ontkwam er niet aan, ze wilde perse wat geven. Nou prachtige bos bloemen en zo’n lieve kaart is toch een mooi blijk van waardering. Blijkt er ook nog geld in de enveloppe te zitten! Dat zal ik natuurlijk delen met Thérèse, die heeft de wol bewerkt en gesponnen. Blijkt dat ook Thérèse net zoveel geld heeft gekregen!

In september kregen we via de app de vraag wie er voor een oude mevrouw van 94 jaar een shawl wilde breien. Hoefde niet voor niets. Nou ik wilde het wel doen voor een glimlach en een knuffel en met liefde. Een ander lid van onze breigroep wilde ook wel breien.  Marian, dochter van mevrouw, kreeg onze beide nummers en zou zelf contact met ons of een van ons opnemen. Niets meer gehoord, voor mijn gevoel was het dus geregeld. Tot de andere breister de wol teruggaf. Om gezondheidsredenen was het haar niet gelukt om aan de shawl te beginnen. Zou ik het dan alsnog willen doen? Ja natuurlijk.

 

Helaas was de oude mevrouw inmiddels dus overleden en zou ze niet meer van haar shawl kunnen genieten. Marian wilde toch nog wel graag een shawl als aandenken aan haar moeder. En zo kreeg ik een tas met een paar hele dikke bollen prachtige blauwe wol mee naar huis. Alleen pennen waar ik deze shawl op kon breien ontbraken me. Met geleende pennen nr. 12 aan de shawl begonnen. Hem zo gebreid dat hij prettig is om te dragen met aan beide zijden een uitlopende punt. Dan kun je hem lekker om je heen slaan. Het breien was met grote stappen snel thuis en binnen een week was hij af.

Shawl en overgebleven wol naar Thérèse gebracht, die ervoor zou zorgen dat hij bij Marian terecht zou komen. Zo is geschied.

 

Maar waar was het verhaal begonnen? Heidi de vrouw van Koos die de organisator van wollig landleven is -volgt u het nog?- had de vraag gesteld of er iemand was die een shawl wilde breien voor een oude mevrouw. Via, via is deze vraag bij Thérèse terecht gekomen. Die wilde op haar beurt wel de wol bewerken, maar niet breien. De rest is geschiedenis zullen we maar zeggen.

 

Marian, weet dat ik met plezier en liefde aan de shawl heb gewerkt. Ben er van overtuigd dat dit ook voor Thérèse geldt. Dat het me spijt dat je moeder hem niet meer heeft kunnen zien en/of heeft kunnen dragen. Ik hoop dat je letterlijk en figuurlijk een warme herinnering aan je moeder hebt door deze shawl.

Marjan.

 


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.